“Door regels én het ontbreken ervan werd mijn zoon niet geholpen.”

“Het was echt een nare ervaring,” zegt de moeder van een zorg mijdende zoon. “Mijn volwassen zoon woonde zelfstandig, maar is psychisch verward. Hij veroorzaakte grote problemen voor zijn omgeving. Toch vond hij niet dat hij hulp nodig had. Ik mag me er van hem niet mee bemoeien, maar de problemen raken mij ook. Ik ben de stabiele factor, dus de problemen komen telkens weer bij me terug.”

Een doolhof van procedures

Het heeft heel wat voeten in aarde gehad voordat haar zoon werd opgenomen – en dat terwijl ze zelf sociaalpedagogisch hulpverlener is. “Omdat hij medebewoners van zijn flat bedreigde, werd hij uit zijn woning gezet. Hij was een gevaar voor anderen. Maar omdat hij geen hulp wilde, greep niemand in. In mijn zoektocht naar een oplossing belandde ik in een doolhof van regels en procedures. Er bleken ook regels te ontbreken. Niemand kon me vertellen waar ik de oplossing moest zoeken. Elke instantie verwees naar een andere en er gebeurde dus helemaal niets.”

Ze kreeg te maken met een vicieuze cirkel: “De psychiater kon pas zorgen voor een rechterlijke machtiging en een opname als mijn zoon opnieuw werd beoordeeld door de crisisdienst. De crisisdienst kon dat alleen doen als mijn zoon zichzelf zou melden of werd gebracht door de politie. De politie verwees weer terug naar de psychiater, want die moest daarvoor een rechtelijke machtiging aanvragen. Zo was het cirkeltje rond en stond ik weer machteloos.”

De regelgeving moet anders

Haar zoon is nu opgenomen, maar de procedures moeten nog wel worden aangepast. “Er zijn regels, maar die slaan nergens op”, vertelt ze gefrustreerd. “De cliënt, maar ook het zorgnetwerk wordt hier niet mee geholpen. Ik zocht zelf op internet of er een instantie is die deze gang van zaken binnen het netwerk kan aanpassen. Want zodra mijn zoon weer wordt ontslagen uit de instelling, volgen er opnieuw problemen.”

Ze heeft haar noodkreet onder andere neergelegd bij de nationale ombudsman en de gemeente. “Zo ben ik in gesprek met de regionale politiek, spreek op een conferentie en breng dit probleem ook landelijk onder de aandacht.” Inmiddels is ook het Veiligheidshuis betrokken bij haar persoonlijke missie. Het Veiligheidshuis verbindt partijen in de aanpak van complexe problematiek. “Jammer dat niemand me eerder verwees naar deze organisatie”, zegt ze.

Hulp van de familievertrouwenspersoon

Ze vindt het ook jammer dat ze niet eerder in contact kwam met de familievertrouwenspersoon. “Vooral vóór de opname van mijn zoon was haar hulp erg welkom geweest. Als je bijvoorbeeld vastloopt in procedures en geen hulp kunt vinden, dan kan de familievertrouwenspersoon je de weg wijzen. Maar nog steeds ondersteunt ze me met haar kennis van het netwerk. Ze verwees me onder andere naar een bijeenkomst over verwarde personen en passende hulp in het sociaal domein. Daar ging het over oplossingen voor de toekomst. En daar werk ik graag aan mee.”

Deze moeder blijft om privacy-redenen liever anoniem.

Terug